Greek
Έχουμε δει τα τελευταία χρόνια την επιστήμη να επιστρατεύει μια μεγάλη γκάμα από διάφορες μεθόδους στην προσπάθεια περιορισμού της όρεξης και της κατανάλωσης τροφής. Διαφορετικά φάρμακα με διαφορετικές επιδράσεις σε μηχανισμούς ρύθμισης του αισθήματος της όρεξης και του κορεσμού έχουν δοκιμαστεί ή δοκιμάζονται διαρκώς. Χειρουργικές τεχνικές που περιορίζουν τη χωρητικότητα του στομάχου με μπαλονάκια, δακτυλίους ή τεμαχισμούς του στομαχιού έχουν παρουσιαστεί τα τελευταία χρόνια. Και όμως η λύση μπορεί να βρίσκεται ... στην φαντασία μας.
Μελέτη που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο περιοδικό Science προκάλεσε αίσθηση μιας και αποκάλυψε τα περίεργα παιγνίδια του μυαλού. Σε ομάδα εθελοντών δόθηκαν οδηγίες για το πώς να σκεφτούν συγκεκριμένες ενέργειες σε σχέση με το φαγητό. Άλλοι από αυτούς ανέλαβαν την "υποχρέωση" να γεμίζουν 33 δοχεία με σοκολατάκια ΜΜ χωρίς να τρώνε όμως κανένα, άλλοι να γεμίζουν 30 δοχεία με σοκολατάκια και να τρώνε 3 ΜΜ και οι πιο "τυχεροί" να τρώνε 30 ΜΜ και να γεμίζουν 3 δοχεία. Η αμοιβή τους για αυτή την "κοπιαστική" εργασία ήταν να τους επιτραπεί να καταναλώσουν μετά όσα θέλανε από τα συμπαθητικά σοκολατάκια. Αυτοί που φαντάζονταν ότι τα τρώγανε τελικά έφαγαν την μικρότερη ποσότητα!
Παρόμοιο ήταν το αποτέλεσμα και σε μια εναλλακτική "άσκηση". Πάλι αυτοί που κατανάλωναν "νοητά" τα γλυκίσματα ήταν αυτοί που έτρωγαν τελικά μικρότερη ποσότητα ή αντιστέκονταν πιο πολύ στην πρόκληση της κατανάλωσης.
Κάπου εκεί σε αυτή την νοητή άσκηση αποκαλύπτεται μια ιδιοτροπία του μυαλού. Εκεί που μια σκέψη μας για ένα αγαπημένο μας φαγητό μπορεί να μας κάνει να τρέξουμε στο ψυγείο για να το φάμε, μια παρατεταμένη και επαναλαμβανόμενη μίμηση της κατανάλωσής του σβήνει την επιθυμία και οδηγεί στο άλλο άκρο, σε ένα νοητό "κορεσμό". Ίσως αυτό να αποτελεί και ένα καλό πρώτο μηχανισμό άμυνας για όλους όσους αισθάνονται αδύναμοι και δεν έχουν ιδιαίτερες αντιστάσεις σε πειρασμούς. Αν λοιπόν τους "επιτραπεί" να τα καταναλώσουν νοητά ίσως αυτό να μετριάσει την τελική κατανάλωση.
Από την άλλη πλευρά ίσως σε αυτή την διαδικασία να κρύβεται και μια σκοτεινή πλευρά της σύγχρονης μάστιγας, την νευρικής ανορεξίας. Μέσα από αυτό τον μηχανισμό μπορεί κάποια από τα θύματα της να βρίσκουν τον τρόπο να κατανικήσουν την φυσιολογική σωματική πείνα που νοιώθουν και να αποφεύγουν την κατανάλωση τροφής.
Όπως και να έχει το ανθρώπινο μυαλό θα συνεχίσει να μας καταπλήσσει.
English
The last years we have seen the science mobilizing a big range from various methods in the effort of restriction of appetite and consumption of food. Different medicines with different effects in mechanisms of regulation of the feeling of appetite and saturation have been tried or are tried permanently. Chirurgical techniques that limit the capacity of the stomach with "ballons", rings or choppings of stomach have presented the last years. However, the solution can be found... in our imagination. Study that was published recently in the periodical Science caused much sense as soon as it has revealed the curious games of brain. In a team of volunteers were given directions about how to think concrete energies concerning the food. Some of them undertook the "obligation" to fill 33 containers with littles chocolates MM without eat even one of them, while some others had to fill 30 containers with littles chocolates and eat 3 MMS and the "lucky" ones to eat 30 MMS and to fill 3 containers. Their wage for this "laborious" work were the allowance to consume those as much as litlle chocolates they wanted. Finally, those who imagined they ate them, they consumed the smaller quantity!!!!
Similar was also the result in a alternative "exercise". Again, those that consumed "conceivable" the pastries were those they ate finally smaller quantity or resisted more in the challenge of consumption. But, a whim of brain is revealed. The thought for our beloved food can make us run in the refrigerator in order to eat it, but an extended and repeated imitation of this consumption extinguishes the wish and leads to other utmost, to a conceivable "saturation". Perhaps this constitutes also the first mechanism of defence for the people who feel feeble and do not have particular resistances in temptations. If therefore "it is allowed" to them to consume conceivable this might moderates the final consumption.
On the other hand, in this process might be hidden the dark side of a modern plague, the anorexia. Through this mechanism, her victims might find the way to over win the physical hunger they feel and avoid the consumption of food. no matter what, the human brain will continue to surprise us...
Έχουμε δει τα τελευταία χρόνια την επιστήμη να επιστρατεύει μια μεγάλη γκάμα από διάφορες μεθόδους στην προσπάθεια περιορισμού της όρεξης και της κατανάλωσης τροφής. Διαφορετικά φάρμακα με διαφορετικές επιδράσεις σε μηχανισμούς ρύθμισης του αισθήματος της όρεξης και του κορεσμού έχουν δοκιμαστεί ή δοκιμάζονται διαρκώς. Χειρουργικές τεχνικές που περιορίζουν τη χωρητικότητα του στομάχου με μπαλονάκια, δακτυλίους ή τεμαχισμούς του στομαχιού έχουν παρουσιαστεί τα τελευταία χρόνια. Και όμως η λύση μπορεί να βρίσκεται ... στην φαντασία μας.
Μελέτη που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο περιοδικό Science προκάλεσε αίσθηση μιας και αποκάλυψε τα περίεργα παιγνίδια του μυαλού. Σε ομάδα εθελοντών δόθηκαν οδηγίες για το πώς να σκεφτούν συγκεκριμένες ενέργειες σε σχέση με το φαγητό. Άλλοι από αυτούς ανέλαβαν την "υποχρέωση" να γεμίζουν 33 δοχεία με σοκολατάκια ΜΜ χωρίς να τρώνε όμως κανένα, άλλοι να γεμίζουν 30 δοχεία με σοκολατάκια και να τρώνε 3 ΜΜ και οι πιο "τυχεροί" να τρώνε 30 ΜΜ και να γεμίζουν 3 δοχεία. Η αμοιβή τους για αυτή την "κοπιαστική" εργασία ήταν να τους επιτραπεί να καταναλώσουν μετά όσα θέλανε από τα συμπαθητικά σοκολατάκια. Αυτοί που φαντάζονταν ότι τα τρώγανε τελικά έφαγαν την μικρότερη ποσότητα!
Παρόμοιο ήταν το αποτέλεσμα και σε μια εναλλακτική "άσκηση". Πάλι αυτοί που κατανάλωναν "νοητά" τα γλυκίσματα ήταν αυτοί που έτρωγαν τελικά μικρότερη ποσότητα ή αντιστέκονταν πιο πολύ στην πρόκληση της κατανάλωσης.
Κάπου εκεί σε αυτή την νοητή άσκηση αποκαλύπτεται μια ιδιοτροπία του μυαλού. Εκεί που μια σκέψη μας για ένα αγαπημένο μας φαγητό μπορεί να μας κάνει να τρέξουμε στο ψυγείο για να το φάμε, μια παρατεταμένη και επαναλαμβανόμενη μίμηση της κατανάλωσής του σβήνει την επιθυμία και οδηγεί στο άλλο άκρο, σε ένα νοητό "κορεσμό". Ίσως αυτό να αποτελεί και ένα καλό πρώτο μηχανισμό άμυνας για όλους όσους αισθάνονται αδύναμοι και δεν έχουν ιδιαίτερες αντιστάσεις σε πειρασμούς. Αν λοιπόν τους "επιτραπεί" να τα καταναλώσουν νοητά ίσως αυτό να μετριάσει την τελική κατανάλωση.
Από την άλλη πλευρά ίσως σε αυτή την διαδικασία να κρύβεται και μια σκοτεινή πλευρά της σύγχρονης μάστιγας, την νευρικής ανορεξίας. Μέσα από αυτό τον μηχανισμό μπορεί κάποια από τα θύματα της να βρίσκουν τον τρόπο να κατανικήσουν την φυσιολογική σωματική πείνα που νοιώθουν και να αποφεύγουν την κατανάλωση τροφής.
Όπως και να έχει το ανθρώπινο μυαλό θα συνεχίσει να μας καταπλήσσει.
English
The last years we have seen the science mobilizing a big range from various methods in the effort of restriction of appetite and consumption of food. Different medicines with different effects in mechanisms of regulation of the feeling of appetite and saturation have been tried or are tried permanently. Chirurgical techniques that limit the capacity of the stomach with "ballons", rings or choppings of stomach have presented the last years. However, the solution can be found... in our imagination. Study that was published recently in the periodical Science caused much sense as soon as it has revealed the curious games of brain. In a team of volunteers were given directions about how to think concrete energies concerning the food. Some of them undertook the "obligation" to fill 33 containers with littles chocolates MM without eat even one of them, while some others had to fill 30 containers with littles chocolates and eat 3 MMS and the "lucky" ones to eat 30 MMS and to fill 3 containers. Their wage for this "laborious" work were the allowance to consume those as much as litlle chocolates they wanted. Finally, those who imagined they ate them, they consumed the smaller quantity!!!!
Similar was also the result in a alternative "exercise". Again, those that consumed "conceivable" the pastries were those they ate finally smaller quantity or resisted more in the challenge of consumption. But, a whim of brain is revealed. The thought for our beloved food can make us run in the refrigerator in order to eat it, but an extended and repeated imitation of this consumption extinguishes the wish and leads to other utmost, to a conceivable "saturation". Perhaps this constitutes also the first mechanism of defence for the people who feel feeble and do not have particular resistances in temptations. If therefore "it is allowed" to them to consume conceivable this might moderates the final consumption.
On the other hand, in this process might be hidden the dark side of a modern plague, the anorexia. Through this mechanism, her victims might find the way to over win the physical hunger they feel and avoid the consumption of food. no matter what, the human brain will continue to surprise us...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου